Zasiedzenie nieruchomości to pierwotny sposób nabycia prawa własności na skutek długotrwałego i nieprzerwanego posiadania samoistnego przez osobę, która nie jest właścicielem. Kluczową przesłanką jest władanie nieruchomością „jak właściciel” przez okres 20 lat (przy dobrej wierze) lub 30 lat (przy złej wierze), co prowadzi do utraty prawa własności przez dotychczasowego właściciela na rzecz posiadacza.
Dobrą wiarę przy zasiedzeniu definiuje się jako błędne, ale usprawiedliwione przekonanie posiadacza, że przysługuje mu prawo własności, co w praktyce zdarza się rzadko, dlatego większość procesów opiera się na terminie trzydziestoletnim. Aby uzyskać formalne potwierdzenie własności, konieczne jest przeprowadzenie postępowania sądowego, w którym należy dowieść nie tylko upływu czasu, ale i faktów świadczących o samoistnym posiadaniu, takich jak płacenie podatków od nieruchomości, grodzenie terenu czy dokonywanie trwałych inwestycji i remontów.