Zasiedzenie to sposób nabycia własności nieruchomości (lub innego prawa rzeczowego) na skutek upływu czasu i faktycznego władania rzeczą jak właściciel. Do zasiedzenia dochodzi po wieloletnim, nieprzerwanym posiadaniu samoistnym, przy czym okres ten wynosi 20 lat w przypadku posiadania w dobrej wierze lub 30 lat, jeśli posiadacz uzyskał władztwo w złej wierze.
Nabycie własności przez zasiedzenie następuje z mocy samego prawa po upływie ustawowego terminu, jednak aby móc wpisać się do księgi wieczystej jako nowy właściciel, niezbędne jest przeprowadzenie postępowania sądowego i uzyskanie prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu zasiedzenia. Kluczowe jest rozróżnienie posiadania samoistnego od zależnego – najemca czy dzierżawca nieruchomości nigdy nie nabywa jej przez zasiedzenie, ponieważ korzysta z niej na podstawie umowy i uznaje prawo własności innej osoby, co wyklucza spełnienie przesłanek niezbędnych do tej procedury.