Prawo dożywocia to rodzaj umowy, na mocy której właściciel nieruchomości przenosi jej własność na nabywcę w zamian za dożywotnie utrzymanie. Nabywca zobowiązuje się zazwyczaj do przyjęcia dożywotnika jako domownika, dostarczania mu wyżywienia, ubrania, światła i opału, zapewnienia mu odpowiedniej pomocy i pielęgnowania w chorobie oraz sprawienia mu własnym kosztem pogrzebu odpowiadającego zwyczajom miejscowym.
Umowa o dożywocie musi być pod rygorem nieważności zawarta w formie aktu notarialnego, a jej skutki są wiążące również dla kolejnych nabywców nieruchomości, ponieważ prawo to „podąża” za rzeczą. W sytuacjach wyjątkowych, gdy między stronami dojdzie do konfliktu uniemożliwiającego wspólne zamieszkiwanie, sąd na żądanie jednej z nich może zamienić wszystkie lub niektóre uprawnienia objęte treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę odpowiadającą ich wartości.
